Puls Biznesu

Magdalena Szczepańska

Doradca podatkowy, Senior Manager w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Patryk Gaszyński

Consultant w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Artykuł został opublikowany w dzienniku Puls Biznesu w dniu 12.02.2019.

Wierzytelności, które nie są regulowane w terminie przez zobowiązanego, są zawsze dużym problemem dla przedsiębiorców.

Proces windykacji jest długotrwały i czasochłonny – i nie zawsze przynosi spodziewany efekt. Dodatkowo, brak płatności od nabywcy skutkuje tym, że sprzedawca jest zobowiązany do poniesienia kosztu podatku VAT z własnych środków. 

Do końca 2018 r. przedsiębiorcy, którzy nie otrzymali płatności za wyświadczone usługi lub sprzedany towar, musieli czekać około pięć miesięcy, aby daną wierzytelność uznać za nieściągalną (uprawdopodobnioną). W konsekwencji tego podatnik miał prawo dokonać korekty należnego podatku VAT, który został wykazany i zapłacony z nieuregulowanej wierzytelności dopiero po upływie tego terminu. Od 2019 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o VAT zgodnie, z którą skróceniu uległ termin uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności ze 150 do 90 dni. Pozostałe warunki do dokonania korekty wskazane w ustawie o VAT nie uległy zmianie. Pierwszy – dostawa towarów lub świadczenie usług zostały dokonane się na rzecz kontrahenta, który w momencie dostawy był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT i w momencie dostawy towarów lub świadczenia usług nie był w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Drugi - od daty wystawienia faktury dokumentującej dokonanie czynności nie upłynęły dwa lata, które liczone są od końca roku, w którym faktura została wystawiona. I trzeci warunek - na dzień poprzedzający złożenie deklaracji VAT, w której korygowana jest podstawa opodatkowania i podatek VAT z tytułu nieściągalnych wierzytelności, wierzyciel i dłużnik są  czynnymi podatnikami VAT, a dłużnik nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Korekty VAT dokonuje się  w deklaracji VAT za okres, w którym upłynął 90. dzień od upływu terminu płatności wierzytelności.

Co z fakturami nieuregulowanymi w 2018 r.? Ustawodawca wprowadzając nowy termin na uprawdopodobnienie wierzytelności wskazał, że regulacje obowiązujące od 1 stycznia 2019 mają zastosowanie również do wierzytelności powstałych przed dniem wejścia w życie nowelizacji. Dotyczy to jednak tylko tych wierzytelności, dla których nieściągalność zostanie uprawdopodobniona w 2019 r., tj. w tym roku upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu płatności. Przykład: podatnik sprzedał towar 15 września 2018 r. z 14-dniowym terminem płatności, a kontrahent nie uregulował tego zobowiązania w przewidzianym terminie, tj. do 29 września 2018 r. Jako że przy zastosowaniu nowych regulacji ta wierzytelność zostanie uprawdopodobniona w jeszcze 2018 r. (28 grudnia 2018), podatnik musi czekać 150 dni na możliwość korekty VAT. Gdyby jednak termin płatności wierzytelności upłynął po 3 października 2018 r.,  podatnik stosowałby nowe regulacje i dokonał korekty po 90 dniach.  

Dzięki skróceniu terminu na uprawdopodobnienie wierzytelności z 150 dni na 90 dni wielu podatników ma możliwość szybszego odzyskania należnego podatku VAT, który ponieśli z własnych  pieniędzy w celu wywiązania się z obowiązków ustawowych. Przy wierzytelnościach o dużej wartości skrócony termin może pozytywnie wpłynąć na płynność finansową podatnika.

Puls Biznesu

Ewelina Buczkowska

Doradca Podatkowy, Senior Manager w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o. 

Maja Dajczak

Junior Consultant w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Artykuł został opublikowany w dzienniku Puls Biznesu w dniu 05.02.2019.

Wydatki poniesione przez organizatorów na imprezy integracyjne stanowią koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, zgodnie z przepisami ustawy o CIT, tj. pod warunkiem, że zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W szczególności nie stanowią kosztów reprezentacji.

Do końca 2017 roku stanowisko organów było jednolite i korzystne dla organizatorów zapraszających do udziału w imprezach również osoby, które nie są pracownikami. Wydatki takie w całości można było bezpiecznie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Organy potwierdzały, że wydatki dotyczące np. zleceniobiorców i ich rodzin mają na celu zintegrowanie całej załogi, co przyczyni się do efektywniejszej pracy i ostatecznie przełoży się na wielkość osiągniętych przychodów.

Od 2018 roku stanowisko organów tym zakresie stało się niejednolite. Nadal wydawane są rozstrzygnięcia korzystne dla organizatorów imprez integracyjnych (np. interpretacja z dnia 30.01.2018, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.359.2017.1.AP). Równolegle wydane zostały negatywne interpretacje, w których organy uznały, że wydatki w części dotyczącej osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych, osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą i ich rodzin nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, bo noszą znamiona reprezentacji, czyli są ponoszone m.in. w celu stworzenia pozytywnego wizerunku organizatora dla zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia (np. dwie interpretacje z dnia 21.06.2018, sygn. 0111-KDIB2-3.4010.15.2018.3.KK i sygn. 0111-KDIB2-3.4010.103.2018.1.KB).

Co istotne dla organizatorów imprez skierowanych do szerszego grona uczestników, jedna z negatywnych interpretacji (sygn. 0111-KDIB2-3.4010.103.2018.1.KB, z 21.06.2018) została już uchylona - wyrokiem WSA w Rzeszowie (sygn. akt I SA/Rz 741/18, z 23.10.2018, orzeczenie nieprawomocne). Sąd wskazał w uzasadnieniu, że „(…) organ pominął całkowicie okoliczności wskazane we wniosku, takie jak specyficzny charakter organizowania współpracy pomiędzy wskazanymi tam podmiotami to jest pracowników i współpracowników, w tym wypadku tworzenie zespołów mieszanych dla realizacji poszczególnych zadań, organizowanie spotkań wspólnych dla obu tych podmiotów oraz charakter i rodzaj tych spotkań.”

Wobec powyższego nie można wykluczyć, że organy podatkowe podejmą próby nałożenia na organizatorów obowiązku podziału wydatków na imprezy integracyjne według właściwego klucza w -  celu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków niedotyczących pracowników. Jeżeli jednak celem imprezy jest integrowanie załogi bez względu na stosunek prawny, będący podstawą współpracy i dzięki temu powiększenie przyszłych przychodów organizatora, istnieją silne argumenty za zaliczeniem wszystkich wydatków do kosztów uzyskania przychodu i rozstrzygnięciem ewentualnego sporu na korzyść organizatorów.

Puls Biznesu

Ewelina Buczkowska

Doradca Podatkowy, Senior Manager w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o. 

Paweł Kempa

Consultant w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Artykuł opublikowano w dziennku Puls Biznesu w dniu 04.02.2019.

Zgodnie z przepisami ustawy o CIT, opodatkowaniu podatkiem u źródła podlegają w szczególności należności wypłacane nierezydentom z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. Organy podatkowe wskazują, że o zakwalifikowaniu do „świadczeń o podobnym charakterze” powinien przesądzać test, czy w danym przypadku elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w przepisie przeważają nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń, które nie są w  nim wymienione. Jeżeli ten warunek jest spełniony, mamy do czynienia ze świadczeniem „o podobnym charakterze” do wymienionego w ustawie.

Jednym ze świadczeń niewymienionych w ustawie o CIT są usługi świadczone przez zagranicznych audytorów. Organy podatkowe konsekwentnie twierdzą, że nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce. Stanowisko to zostało po raz kolejny potwierdzone w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 stycznia 2019 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.533.2018.2.BM). Sprawa dotyczyła spółki obciążanej przez zagranicznych audytorów fakturami za audyt jakościowy w niej i wizyty inspekcyjne, wydanie certyfikatów i podobnych dokumentów oraz koszty zakwaterowania. Spółka zapytała we wniosku o interpretację, czy wynagrodzenie wypłacane z tego tytułu podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem u źródła.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że należności wypłacane audytorom spółki nie tylko nie zostały wprost wymienione jako podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła, ale też nie można uznać ich za przychody ze świadczeń o charakterze podobnym do świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń. W konsekwencji należności wypłacane przez spółkę nie podlegają opodatkowaniu w Polsce i spółka nie musi pozyskiwać certyfikatu rezydencji od zagranicznych audytorów, aby zgodnie z przepisami prawa zaniechać poboru podatku u źródła.

Należy jednak pamiętać, że każdy przypadek podlega indywidualnej ocenie, z uwzględnieniem treści umowy zawartej przez strony i sposobu jej wykonania. W niektórych interpretacjach dotyczących usług innych niż audytorskie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej szeroko interpretuje pojęcie świadczeń o charakterze podobnym do świadczeń wymienionych w ustawie. Jako przykład można przywołać interpretację z 15 października 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.409.2018.1.BM, w której do usług podobnych do doradczych zostały zaliczone „usługi ofertowania sprzedaży” i „usługi rozwoju technicznego”.

Rzeczpospolita

Lidia Adamek-Baczyńska

Doradca podatkowy, partner w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Monika Maćkowiak

Młodszy konsultant w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Artykuł został opublikowany w dzienniku Rzeczpospolita w dniu 28.01.2019.

VAT | Zdaniem NSA, jeśli w momencie rozpoczęcia wywozu towaru znany jest ostateczny odbiorca, a przemieszczenie wynika z zawartej przez strony umowy, to taką transakcję można uznać za jedną nieprzerwaną wewnątrzwspólnotową dostawę.

Ze względu na optymalizację kosztów oraz procesów logistycznych coraz częściej towary w trakcie transportu są magazynowane, przepakowywane oraz etykietowane w centrach logistycznych położonych w różnych państwach Unii Europejskiej. Rozwiązania te pozwalają m.in. na skrócenia czasu dostawy towarów do ostatecznego klienta.

Wraz z wdrażaniem tego typu rozwiązań pojawiają się liczne pytania związane z traktowaniem dostaw do takich centrów/magazynów logistycznych dla potrzeb VAT, w szczególności w przypadku gdy magazyn położony jest w innym kraju niż docelowy kraj przeznaczenia towarów. Pojawia się wówczas pytanie czy miejscem dostawy towarów jest kraj położenia magazynu czy kraj przeznaczenia towarów.

Brak jest w ustawie o VAT szczególnych regulacji dotyczących opodatkowania dostaw towarów do magazynów logistycznych. W ustawie o VAT zawarte są regulacje dotyczące uproszczenia w zakresie dostaw towarów dostarczanych do magazynów konsygnacyjnych. Skorzystanie z uproszczenia wymaga jednak spełnienia wielu warunków. Jedną z przesłanek uznania magazynu za magazyn konsygnacyjny jest obowiązek prowadzenia go przez ostatecznego nabywcę towarów. Oznacza to, że magazyny prowadzone przez firmy logistyczne nie mogą zostać uznane za magazyny konsygnacyjne, a co za tym idzie nie mogą korzystać z uproszczenia przeznaczonego dla tych magazynów.

Jak zatem należy traktować dostawy do magazynów logistycznych?

Co na to fiskus

W interpretacjach indywidualnych organy podatkowe prezentują stanowisko, że dostawa towarów do magazynu zlokalizowanego w innym kraju UE jest przemieszczeniem towarów własnych podatnika w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy o VAT. Taka klasyfikacja transakcji powoduje podzielenie dostawy na dwie odrębne czynności podlegające opodatkowaniu VAT, tj.:

1) wewnątrzwspólnotową dostawę własnych towarów do miejsca, w którym znajduje się magazyn, czyli WDT w ramach własnego przedsiębiorstwa; oraz

2) następującą po niej dostawę z magazynu do nabywcy - taka dostawa następuję po pobraniu towarów z magazynu i ich dostarczeniu do nabywcy.

Takie stanowisko zostało przedstawione np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 2 października 2018 r. (0114-KDIP1-2.4012.488.2018.1.RM).

Warto jednak zauważyć, że aby opodatkować WDT zerową stawką VAT,  podatnik musi spełnić wiele warunków wymienionych w ustawie o VAT. Jednym z nich jest rejestracja nabywcy (którym w tym przypadku jest sam podatnik przemieszczający towary własne) na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie UE, w którym położony jest magazyn. W przeciwnym razie podatnik zobowiązany jest opodatkować tę dostawę stawką VAT właściwą dla dostawy krajowej w Polsce.

Stanowisko korzystne dla podatników

Stanowisko zaprezentowane ostatnio przez Naczelny Sąd Administracyjny jest dużo bardziej korzystne dla podatników przemieszczających towary do magazynów logistycznych. W wyroku z 21 września 2018 r. (I FSK 1500/16) NSA potwierdził możliwość zastosowania uproszczenia i uznania dostawy towarów z wykorzystaniem magazynów logistycznych za jedno nieprzerwane WDT, które kończy w momencie dostarczenia towarów do nabywcy. Tym samym, dostarczenie towarów do magazynu logistycznego nie jest dostawą odrębną od dostawy towarów do nabywcy.

Wyrok NSA został wydany w sprawie polskiej spółki, która wysyłała towary do centrum logistycznego w Belgii na podstawie umowy zawartej z kontrahentem z Wielkiej Brytanii. Polska spółka zobowiązała się do utrzymywania pewnego poziomu zatowarowania magazynu obsługiwanego przez belgijską spółkę specjalizująca się w świadczeniu usług logistycznych. Towary nie znajdywały się w magazynie dłużej niż trzy miesiące. Koszty magazynowania oraz transportu do magazynu w Belgii ponosiła polska spółka. Odbiorca z Wielkiej Brytanii odpowiadał natomiast za transport towarów na odcinku Belgia - Wielka Brytania. Ponadto, polska spółka uzyskała od belgijskich organów podatkowych decyzję, zgodnie z którą nie miała obowiązku rejestracji na potrzeby VAT w Belgii w związku z przeprowadzaniem tych dostaw.

Kiedy stosuje się zerową stawkę

Polska spółka wystąpiła z wnioskiem o interpretację, w którym zadała m.in. pytanie czy transakcja ta stanowi dla niej WDT z Polski do Wielkiej Brytanii. Zarówno organy podatkowe, jak i WSA w Poznaniu nie zgodziły się z podatnikiem. Uznały bowiem, że nie można uznać takiej transakcji za jedno nieprzerwane WDT. W konsekwencji, podatnik powinien rozpoznać nietransakcyjne przemieszczenie z Polski do Belgii na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o VAT oraz następnie przemieszczenie z terytorium Belgii do Wielkiej Brytanii.

Jednocześnie organy podatkowe podkreśliły, że w związku z otrzymaną decyzją o braku potrzeby rejestracji na potrzeby VAT w Belgii, polski podatnik nie spełnia warunku z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, tj. nie posiada belgijskiego numeru identyfikacji podatkowej dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Podatnik nie będzie zatem uprawniony do opodatkowania przemieszczenia do Belgii stawką VAT w wysokości zero proc., lecz będzie zobowiązany do opodatkowania tych towarów stawką VAT właściwą dla dostaw krajowych w Polsce. Odmiennego zdania był jednak NSA. Uznał, że transakcja ta co prawda ma nietypowy charakter i jest wydłużona w czasie, jednak należy ją uznać za jedno nieprzerwane WDT z Polski do Wielkiej Brytanii w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. Sąd wskazał, że gdy w momencie rozpoczęcia wywozu skonkretyzowanego towaru znany jest ostateczny odbiorca, a przemieszczenie towarów wynika z zawartej przez strony umowy, nie ma podstaw do kwestionowania uznania takiej transakcji za jedno nieprzerwane WDT. Ponadto, NSA zaznaczył, że podzielenie transakcji miałoby sztuczny charakter w sytuacji, gdy nabywca z Wielkiej Brytanie deklaruje WNT, a organizacja transportu nie wiąże się z oszustwem podatkowym. W ocenie NSA, w okolicznościach tej sprawy opodatkowanie VAT dostaw stawką krajową w Polsce jest działaniem nieracjonalnym.

Zdaniem autorki

Przy analizie należy uwzględnić przepisy kilku krajów

Wyrok NSA daje podstawy do zastosowania uproszczenia poprzez uznanie dostawy towarów do magazynów logistycznych za jedno nieprzerwane WDT. Należy jednak pamiętać, że analiza klasyfikacji tego typu transakcji powinna zostać przeprowadzona z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w miejscu położenia magazynu i w kraju przeznaczenia towarów. Regulacje podatkowe tych krajów również powinny wspierać zastosowanie omawianego uproszczenia. W przeciwnym razie zastosowanie tego rozwiązania może się okazać niemożliwe lub wymagać zmian w planowanym modelu biznesowym.

Podstawa prawna:

art. 13 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. DzU z 2018 r. poz. 2174 ze zm.)

Rzeczpospolita

Magdalena Szczepańska

Doradca podatkowy, Senior Manager, Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Patryk Gaszyński

Consultant, Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Artykuł został opublikowany w dzienniku Rzeczpospolita w dn. 07.01.2019.

TERMINY | Gdy kupującym jest konsument, podatek może stać się  wymagalny już w chwili przekazania towaru kurierowi lub firmie spedycyjnej. Jeśli jednak zapłata miała miejsce przed wysyłką, to decyduje moment jej otrzymania przez zbywcę.

Sprzedaż towarów i usług za pośrednictwem internetu zyskuje coraz większą popularność. Korzyści wynikające z tej formy sprzedaży są obopólne – sprzedawca może poszerzyć kanały dystrybucji towarów bądź usług i trafić do większej grupy odbiorców, z kolei nabywca zaoszczędza czas i pieniądze. Sprzedaż przez internet jako sprzedaż na odległość realizowana jest zazwyczaj za pośrednictwem firm kurierskich lub operatora pocztowego i właśnie ten sposób dostawy powoduje wątpliwości w zakresie VAT, w szczególności w odniesieniu do momentu rozliczenia VAT od dostawy.

Moment powstania obowiązku podatkowego

Zgodnie z zasadą ogólną obowiązek podatkowy w VAT powstaje z chwilą dokonania dostawy lub wykonania usługi. W przypadku gdy przed dokonaną dostawą lub wykonaniem usługi sprzedawca otrzyma całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, to obowiązek podatkowy powstaje w dniu otrzymania tej płatności lub jej części.

Dla dostaw realizowanych bezpośrednio w punkcie sprzedaży nie ma wątpliwości co do momentu ich zrealizowania na rzecz nabywców (a co za tym idzie momentu powstania obowiązku podatkowego). Stosujemy tu bowiem zasadę ogólną. Jednak w przypadku dostawy towarów za pośrednictwem firmy kurierskiej lub spedycyjnej takie wątpliwości mogą się pojawić. Dotyczą one zwłaszcza ustalenia momentu, w którym dochodzi do dostawy - czy następuje to w momencie wydania towaru odbiorcy finalnemu (konsumentowi) czy w momencie przekazania towaru firmie kurierskiej lub spedycyjnej. Ma to ogromne znaczenie zwłaszcza dla dostaw realizowanych na przełomie miesiąca. Błędne określenie momentu powstania obowiązku podatkowego może w takim przypadku prowadzić do powstania zaległości podatkowej w VAT.

Co wynika z kodeksu cywilnego

Ustawa o VAT nie przewiduje odrębnej regulacji w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży przez internet. Jeżeli transakcja następuje pomiędzy podatnikami VAT, którzy ustalili warunki dostaw na jakich ma ona przebiegać (zazwyczaj INCOTERMS 2010), to moment dostawy można określić precyzyjnie. Zazwyczaj jednak nabywcą przy sprzedaży przez internet jest konsument. Dla ustalenia momentu dokonania dostawy w tym przypadku można posiłkować się przepisami kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 544 k.c., w przypadku dostarczenia towarów poza siedzibą przedsiębiorcy - przez firmę zajmującą się przewozem towarów (np. firma kurierska lub spedycyjna) - do wydania towaru nabywcy  dochodzi w momencie jego przekazania tej firmie celem dostarczenia do nabywcy.

Przenosząc te regulacje na grunt VAT można stwierdzić, że dla sprzedaży przez internet VAT może stać się wymagalny już w momencie przekazania towaru kurierowi lub firmie spedycyjnej, a nie wtedy kiedy towar faktycznie dotrze do nabywcy. Z punktu widzenia sprzedawcy jest to najwcześniejszy moment wymagalności podatku, ale z drugiej strony sprzedawca ma możliwość jego precyzyjnego określenia. Takie stanowisko potwierdzają również organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych (np. dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji z 13 kwietnia 2015 r., IPTPP4/443-918/14-6/OS). Oczywiście jeżeli nabywca zapłacił za towar przed przekazaniem go kurierowi lub firmie spedycyjnej, to obowiązek podatkowy powstanie w momencie otrzymania zapłaty.

Świadczenie usług

W zakresie sprzedaży usług za pośrednictwem internetu obowiązek podatkowy powstaje co do zasady w momencie wyświadczenia usługi, chyba że wcześniej nastąpiła płatność.

Przykład

Spółka A kupiła od spółki B usługę dostępu do serwera w okresie od 1 grudnia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. Obowiązek podatkowy powstał na koniec miesiąca, tj. 31 grudnia 2018 r. Jeżeli sprzedawca (spółka B) otrzymał od spółki A płatność przed zakończeniem świadczenia usługi, to obowiązek podatkowy powstał w momencie zapłaty.

W jaki sposób udokumentować

Forma udokumentowania transakcji uzależniona jest od tego kto jest odbiorcą towaru lub usługi. W przypadku sprzedaży na rzecz podatnika, zgodnie z przepisami ustawy o VAT, sprzedawca zobowiązany jest do wystawienia faktury dokumentującej te czynności. Natomiast, gdy sprzedaż zostanie zrealizowana na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej (konsument) lub rolnika ryczałtowego, to sprzedawca co do zasady powinien udokumentować taką sprzedaż paragonem fiskalnym. Nie każda sprzedaż musi jednak zostać zaewidencjonowana na kasie fiskalnej. Jeżeli sprzedawca nie przekroczył limitu wskazanego w rozporządzeniu ministra rozwoju i finansów z 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących oraz nie sprzedaje towarów i nie świadczy usług, dla których rejestrowanie na kasie jest obligatoryjne, to nie musi wystawiać paragonu do takiej sprzedaży.

Należność przekazana na konto

Nawet jeśli w przyszłości sprzedawca przekroczy  limit 20 tys. zł, to nadal będzie mógł stosować zwolnienie ewidencjonowania na kasie rejestrującej dla sprzedaży przez internet, jeżeli:

  • płatność za sprzedany towar lub usługę zostanie dokonana za pośrednictwem banku, poczty lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (na rachunek bankowy podatnika),
  • z prowadzonej ewidencji sprzedaży i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres - poz. 38 załącznika do ww. rozporządzenia).

 W takim przypadku sprzedaż można udokumentować fakturą.

Potrzebna jest analiza transakcji

Biorąc pod uwagę opisane zagadnienia związane ze sprzedażą za pośrednictwem internetu, warto przed rozpoczęciem prowadzenia działalności w tej formie dobrze przeanalizować jej wszystkie aspekty, aby prawidłowo rozliczać transakcje z punktu widzenia VAT. Z pozoru proste czynności jak wysyłka przesyłki kurierem mogą bowiem dostarczyć dodatkowych wątpliwości odnośnie terminu w jakim należy wykazać VAT należny od przeprowadzonej dostawy.  

Podstawa prawna:

art. 19a ust. 1 i 8 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. DzUz 2018 r. poz. 2174 ze zm.)

§ 3 i § 4 oraz załącznik do rozporządzenia ministra rozwoju i finansów z 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (DzU z 2018 r. poz. 2519.)

twitter  RSS Feed  WTS YouTube channel