Nowa siedziba

 

zwykle
Czasopismo Rzeczpospolita

Arkadiusz Böhm
Doradca podatkowy, Senior Consultant w Doradztwo Podatkowe WTS&SAJA Sp. z o.o.

Komentarz został opublikowany w dzienniku Rzeczpospolita w dniu 14.04.2016

Prezentowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) wpisuje się w jednolitą linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą podatnik PIT (i analogicznie również podatnik CIT) ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu nieodliczony podatek VAT wyłącznie w sytuacji, gdy podatnikowi temu w ogóle nie przysługuje prawo do odliczenia VAT, nie zaś w sytuacji, gdy prawo to co do zasady przysługuje, jednakże podatnik utracił je z uwagi na niedopełnienie warunków formalnych.

W praktyce oznacza to, że podatnik, któremu co do zasady przysługuje prawo do odliczenia VAT z tytułu nabycia towarów lub usług, lecz w konkretnym przypadku nie dochował warunków formalnych odliczenia (np. dokonał zapłaty na rzecz rolnika ryczałtowego w formie gotówkowej), nie obniży ani swojego zobowiązania podatkowego na gruncie przepisów ustawy o VAT, ani podstawy opodatkowania na gruncie przepisów ustawy o PIT (CIT). W efekcie podatnik ten poniesie ekonomiczny ciężar pełnej kwoty nieodliczalnego podatku VAT.

Przedstawiona m.in. w omawianym wyroku NSA wykładnia art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) tiret drugi ustawy o PIT wydaje się uzasadniona. Wypada bowiem zgodzić się z uwagą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który w sprawie leżącej u podstaw omawianego wyroku NSA stwierdził, że sankcja w postaci utraty prawa do odliczenia VAT w związku z niedochowaniem przez podatnika warunków odliczenia nie powinna być podatnikowi w części rekompensowana na gruncie ustawy o PIT poprzez możliwość zwiększenia kosztów uzyskania przychodu, co w efekcie prowadziłoby do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku PIT.

 

 

twitter  RSS Feed  WTS YouTube channel